നിന്റെ
ദംശനമേല്ക്കെ
രാവെന്റെ കണ്ണില്
ഇരുട്ടു വിതച്ചു.
നിന്റെ ദംഷ്ട്രക-
ളാഞ്ഞു പതിയെ
നെഞ്ചകത്തൊരു
പക്ഷി കേഴുന്നു.
എന്റെ ചെന്നിണം
കോരിക്കുടിക്കെ
നിന്റെ നാവ്
അഞ്ചു കൈവിരല്-
പ്പാടുനീളുന്നു.
പാതിവെന്ത മനസ്സില്
ജരാനര വാരിയിട്ട്
വിഷം കലര്ത്തുന്നു.
ആരു നീ
വന്നു പോയ ജന്മത്തിന്റെ
ചാരുതകളെ
തല്ലിക്കെടുത്താന്.
ആരു നീ
പാതിരാവിന്റെ ജാലകം
ചാരിയേതുമറിയാതെ
മായുവോന്.
ദീന ദീനം വിളിക്കെ
ദൂരെ ദൂരെ-
യ്ക്കിഴഞ്ഞു പോകുന്നവന്
ആരു നീ...?
* അപ്രകാശിതം
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ